Maar gelukkig neemt mijn familie zichzelf soms vooral niet zo serieus.
]]>“Oma, waarom ligt er een sinaasappel op de verwarming?”
“Ja… dan wordt -ie lekker warm hè?”“Ik ga zo weg oma, naar vrienden.”
“Oh wat ga je doen, vossenjacht?”“Mam, wat ga je doen op vakantie?”
“Lekker chillen!”
Dit gedicht was mijn inzending voor Doe Maar Dicht Maar 2011. De poster was gemaakt door studenten van Academie voor beeldende kunsten ArtEZ. ]]>
Studenten, die normaal altijd zo druk zijn met hun Blackberry’s en iPhones, worden ineens sociaal en lijken het met z’n allen ineens interessant te vinden om hun complete ochtendrituelen aan elkaar mee te delen. Allemaal alleen maar om die snijdende spanning te vullen met luchtige conversaties.
Docenten lopen nog gehaaster rond, met kritischere blikken. De tijd begint te dringen en studenten besluiten langzamerhand dat het tijd wordt om massaal te worden onderworpen aan het Moment.
Bij binnenkomst probeer ik een strategische zitplek te vinden. Mijn medestudenten om mij heen herstarten hun interessante dialogen en ik zit in awkward silence mijn lot af te wachten.
De docenten zijn te druk bezig met hun gehaastheid. Blaadjes worden vergeten en op chaotische wijze door elkaar gehaald.
Eindelijk worden de blaadjes gevonden en aangereikt. Aan de blik van de docent te zien, is dit tentamen serious business. Vervolgens kijk ik op mijn blaadje waar geen opgaven staan maar de zinnen “je hebt dit niet geleerd!” en “je bent dom!”
Na 50 vragen afgewerkt, 37 mini-heartattacks overleefd, en 41 minuten kippenvel doorstaan te hebben, lever ik mijn antwoorden in bij de docent die mijn lot zal bepalen. Beoordeling is eng.
]]>